نسیم سحری

شک ندارم که وقتی از دانشگاه بروم جایی که بیشتر از همه دلم برایش تنگ می شود مسجد دانشگاه است.

در آن صبح سرد که از همه چیز و همه کس بریده ام و به درون خود فرورفته، سرمای بیرون را در آنجا نیز یافته ام، بی اختیار به سمت مسجد روانه می شوم. داخل می شوم، کم نور و گرم و خالی است. عبا را برمی دارم و به گوشه ای می خزم و به زمین می افتم. عبا را روی خودم می اندازم و تا لب چانه ام بالا می کشم و به بالا خیره می شوم. جایی که احتمالا آیه هایی مانند «واذا سالك عبادي عني فاني قريب اجيب دعوه الداع اذا دعان...» و «قل يا عبادي الذين اسرفوا علي انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله ان الله يغفر الذنوب جميعا...» را نوشته. لبخند کوچکی بر روی لبم نقش می بندد، عبا را تا بالای سرم بالا می کشم و به اندرون جهان دیگری داخل می شوم و کم کم از آنجا هم به جهان دیگر...
و ای کاش مسجد شب ها هم باز بود.

می‌نویسم و اینگونه یخ دلم قطره قطره آب می‌شود و از شکاف عمیق ایجاد شده در وسط شکمم قطره‌ها راه خود را به بیرون می‌یابند و جاری می‌شوند به سوی مقصدشان، با خود می‌اندیشم که مقصدشان کجاست؟ و باز می‌نویسم بر لب جویبار خوش‌صدای کنار خانه‌ی قبلیمان که بر فراز کوه بود. آب آبِ برف بود و سرد. پای راستم در آب بود و پای چپم روی قلوه‌سنگی زشت اما گرم‌تر از آب برف. به آب می‌نگریستم که تصویری محو در آن بود. تصویر از آب حرکت کرد و در یک لحظه به چشمم رسید و از آنجا با سیگنال‌های الکتریکی به مغزم رفت و مغزم شروع به پردازش کرد. از حافظه‌ی کوتاه‌مدت و بلندمدت کمک خواست اما بی نتیجه بود. ناگهان نمی‌دانم از کجا جوابی به مغزم رسید که این تصویری آشناست و خیلی زیباست، به تصویر دختری می‌ماند. تا اسم دختر آمد مغزم کلمات مرتبط با آن را جستجو کرد و آنگاه بود که سیل مفاهیمی چون «هجده ساله بودم که عشق با انگشتان آتشینش چشمانم را به دنیایی که تا کنون ندیده بودم باز کرد» و «هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست» و صدها جمله‌ی دیگر به سمت مغزم هجوم آورد و مغزم پس از محاسبات طولانی به این نتیجه رسید که باید عاشق شوم. بی‌درنگ برنامه‌ی عاشق شدن را بارگذاری کرد و شروع به اجرای آن نمود، اولین کارش این بود که این محاسبات را از دیدم پنهان کند و هیچ سرنخی از آنها به جای نگذارد. سپس به چشمم دستور داد که در تصویر خیره نگاه کن و هر وقت گفتم اشک بریز. به قلبم دستور داد تندتر بزن یا شاید هم آهسته‌تر، خوب به یاد ندارم. و اینگونه بود که آب از رفتن بازایستاد و نسیم شروع به نوازش صورتم کرد و خورشید زیرچشمی به من می‌نگریست و با من می‌گریست و من کم‌کم از زمین جدا ‌شدم و بالا رفتم و در آسمان به دور خود چرخ می‌زدم و می‌رقصیدم و اشک بود که از چشمانم سرازیر بود.

نقلست که شیخ گفت اول بار که به خانه رفتم خانه دیدم. دوم بار که به خانه رفتم خداوند دیدم سوم بار نه خانه دیدم و نه خداوند خانه یعنی در حق گم شدم که هیچ نمی‌دانستم که اگر می‌دیدم حق می‌دیدم و دلیل سخن آن است که یکی بدر خانه‌ی بایزید شد و آواز داد. شیخ گفت که را می‌طلبی؟ گفت بایزید را. گفت بیچاره بایزید! سی سال است تا من بایزید را می‌طلبم نام و نشانش نمی‌یابم این سخن با ذوالنون گفتند. گفت خدای برادرم بایزید را بیامرزد که با جماعتی که در خدای گم شده‌اند، گم شده است.

جان بی جمال جانان ميل جهان ندارد...